Punktem wyjścia dla badań jest zgromadzenie materiału faktograficznego. Będzie to powiązane z szeroko zakrojoną kwerendą dla zebrania dotyczących poszczególnych instytucji drukowanych i rękopiśmiennych materiałów źródłowych (w celu ustalenia lokalizacji zasadniczych dokumentów lub ich zespołów), bibliograficznych (poszczególne muzea polskie i funkcjonujące publicznie kolekcje prywatne już obecnie posiadają niemałą literaturę) oraz ikonograficznych (fotograficznych, malarskich, graficznych i rysunkowych w postaci cyfrowych reprodukcji autonomicznych dzieł oraz ilustracji w publikacjach książkowych i czasopismach).
Materiał ten zostanie udostępniony w postaci bazy danych (złożonej z baz bibliograficznych, ikonoteki, repozytorium tekstów), której podstawowym elementem będzie baza wczesnych instytucji muzealnych do 1918 r. Zawierać będzie informacje o ich historii, głównie pod kątem zbiorów, ekspozycji, i innej działalności. Kolejnym elementem metody jest analiza języka i strategii przybieranych w celu transmisji i kształtowania tożsamości kulturowej przybieranych przez publiczne i prywatne muzea oraz funkcjonujące publicznie kolekcje prywatne. Zostanie ona przeprowadzana na wybranych przykładach najpełniej udokumentowanych i charakterystycznych dla poszczególnych grup instytucji w oparciu o dokumenty archiwalne (teksty programowe, opisy ekspozycji, opisy kolekcji), zawartość zbiorów i założenia prowadzonej działalności.

Prace studialne obejmą swoim zakresem odczytanie i interpretację znaczenia semantycznego, a także strategii i specyficznego języka przez instytucje funkcjonujące do 1918 roku na obszarze szeroko rozumianej kultury polskiej: muzea o zasięgu narodowym; muzea regionalne (w tym towarzystw naukowych, krajoznawcze); muzea etniczne (żydowskie, ukraińskie); muzea państwowe (zaborcze).

Wielopoziomowa baza danych zostanie udostępniona w ramach partycypacyjnego portalu naukowego. Do budowania jego potencjału społecznościowego, opartego na modelu Web 3.0, nastawionego na transgresję społeczną, którą należy tu rozumieć jako wyznaczanie nowych obszarów badawczych i wykraczanie poza tradycyjny model pracy naukowej, wykorzystane zostaną narzędzia cyfrowe do tworzenia m.in. semantycznych map interaktywnych, linii czasu, ikonografiki i inne aplikacje do wizualizacji danych. Narzędzia cyfrowe przestają bowiem być jedynie dodatkiem do tradycyjnych badań z obszaru humanistyki, stając się czynnikiem generującym nowe postawy i modele poznania i rozumienia rzeczywistości, co zmierza również do głębszego zrozumienia i świadomości istnienia kultury pamięci zawartej w muzeach. Przeniesienie tej pamięci do obszaru cyberkultury pozwoli wyznaczać  nowe modele komunikacji naukowej opartej na partycypacji. Portal zostanie opracowany z zachowaniem najwyższych standardów dla portali internetowych (WCAG 2.0, 5 star open data, API itp.).

Cel naukowy będzie realizowany poprzez opracowanie formuły muzeologii cyfrowej i sprawdzeniu jej działania, skonstruowanej w oparciu o  obszary cyfrowej humanistyki. Są to:

  1. Narzędzia cyfrowe.
  2. Dane – zasób danych gromadzony jest w dwojaki sposób – w drodze tradycyjnej kwerendy naukowej, ale też poprzez tworzenie i opracowywanie rekordów (przetwarzanie kwerend na język cyfrowej humanistyki).
  3. Wizualizacja – prezentacja wyników  oraz narzędzie do analizy i eksploracji danych (np. ikonografiki, mapy interaktywne).
  4. Laboratorium – portal naukowy, wymagający poszerzenia zespołu badawczego, multikompetencyjności.
  5. Nowe formuły komunikacji naukowej – nacisk na rozluźnianie rygorów form wypowiedzi naukowej (tj. poszerzenie dyskursu naukowego o inne, niezawierające się w nim dotąd gatunki), dostosowywanie ich do nowych możliwości medialnych oraz udostępnianie szerokiej publiczności (blog, e-publikacje, aplikacje).
  6. Otwartość nauki.
  7. Partycypacja – poszerzenie i zmiana roli odbiorców badań naukowych. Dostępność wiedzy i opisywane wyżej nowe formy komunikacji naukowej (w tym otwarty dostęp do tekstów) pozwalają łatwiej trafić do odbiorców zainteresowanych danymi zagadnieniami naukowymi, choćby były to treści niszowe (muzealnictwo). Zmienia się też rola samych odbiorców, którzy nie tylko zapoznają się z wynikami badań, ale korzystają również z narzędzi, które tworzymy oraz je uzupełniają.
Zaproponowana formuła jest nowatorskim rozwiązaniem i będzie znaczącym krokiem w rozwoju i badaniach nad funkcjonowaniem muzeów w kulturze, nie ograniczając się wyłącznie do stosowanej najczęściej metodologii historycznej czy socjologicznej. Stanowi próbę rozwiązania impasu między badaniami historycznymi a postępem technologicznym, który sytuował narzędzia cyfrowe w pozycji dodatku do tradycyjnych badań. Tymczasem potencjał współczesnych metod badawczych pozwala na generowanie nowych modeli poznania i rozumienia rzeczywistości – a tym bardziej pojmowania i uświadomienia kultury pamięci zawartej w muzeach i instytucjach. Portal naukowy może zatem stać się swego rodzaju laboratorium doświadczalnym cyfrowej i tradycyjnej humanistyki w badaniach z zakresu muzeologii, historii muzeów, kultury pamięci z perspektywy pamięci cyfrowej.