{"id":4750,"date":"2019-05-12T18:55:57","date_gmt":"2019-05-12T16:55:57","guid":{"rendered":"http:\/\/muzeumpamieci.umk.pl\/?p=4750"},"modified":"2021-05-27T11:33:29","modified_gmt":"2021-05-27T09:33:29","slug":"dariusz-dabrowski-muzea-prawoslawne-na-ziemiach-dawnej-rzeczypospolitej-cz-1-chelm-wlodzimierz-wolynski-i-luck","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/muzeumpamieci.umk.pl\/?p=4750","title":{"rendered":"Dariusz D\u0104BROWSKI | Muzea prawos\u0142awne na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej, cz. 1: Che\u0142m, W\u0142odzimierz (Wo\u0142y\u0144ski) i \u0141uck"},"content":{"rendered":"\n
12.05.2019 | \"\"<\/pre>\n\n\n\n
Na powstawanie w Cesarstwie Rosyjskim muze\u00f3w cerkiewnych mia\u0142o wp\u0142yw kilka wsp\u00f3\u0142graj\u0105cych ze sob\u0105 czynnik\u00f3w. Z jednej strony mamy do czynienia z naturalnym wzrostem zainteresowania przesz\u0142o\u015bci\u0105 i jej pami\u0105tkami w r\u00f3\u017cnych kr\u0119gach spo\u0142ecze\u0144stwa rosyjskiego, w tym w\u015br\u00f3d duchowie\u0144stwa prawos\u0142awnego. Z drugiej strony, ten pr\u0105d intelektualno-ideowo-religijny wykorzystywany by\u0142 przez carat i cz\u0119\u015b\u0107 dzia\u0142aczy Cerkwi dla realizowania r\u00f3\u017cnych zreszt\u0105 cel\u00f3w, w tym, antypolskiego i antykatolickiego, ale tak\u017ce antyunickiego kursu w guberniach zachodnich. 
Nie mo\u017cna wreszcie zapomnie\u0107 o dzia\u0142alno\u015bci r\u00f3\u017cnych mi\u0142o\u015bnik\u00f3w przesz\u0142o\u015bci (zar\u00f3wno duchownych na czele z hierarchami, jak i os\u00f3b \u015bwieckich), kt\u00f3rych oddolna aktywno\u015b\u0107 wspiera\u0142a, a czasami by\u0142a nawet osnow\u0105 dzia\u0142alno\u015bci interesuj\u0105cych nas plac\u00f3wek.<\/span><\/p>\n\n\n\n
Na pocz\u0105tek kilka s\u0142\u00f3w o oficjalnej stronie zjawiska. Rozw\u00f3j zabytkoznawstwa w Rosji zwi\u0105zany by\u0142 w sporej mierze z dzia\u0142alno\u015bci\u0105 grupy towarzystw naukowych, kt\u00f3rym z czasem pa\u0144stwo powierzy\u0142o opiek\u0119 i w znacznej mierze kontrol\u0119 nad t\u0105 form\u0105 aktywno\u015bci spo\u0142eczno-kulturowej <\/span>[1]<\/a><\/span><\/sup>. Jako pierwsze z nich powsta\u0142o w 1839 roku Towarzystwo Historii i Staro\u017cytno\u015bci w Odessie<\/span> (\u041e\u0434\u0435\u0441\u0441\u043a\u043e\u0435 \u043e\u0431\u0449\u0435\u0441\u0442\u0432\u043e \u0438\u0441\u0442\u043e\u0440\u0438\u0438 \u0438 \u0434\u0440\u0435\u0432\u043d\u043e\u0441\u0442\u0435\u0439). Nast\u0119pnie, w 1846 roku zosta\u0142o za\u0142o\u017cone w Petersburgu Towarzystwo Archeologiczno-Numizmatyczne (\u0410\u0440\u0445\u0435\u043e\u043b\u043e\u0433\u043e-\u043d\u0443\u043c\u0438\u0437\u043c\u0430\u0442\u0438\u0447\u0435\u0441\u043a\u043e\u0435 \u043e\u0431\u0449\u0435\u0441\u0442\u0432\u043e), kt\u00f3re w 1851 roku otrzyma\u0142o nazw\u0119 Imperatorskiego Rosyjskiego Towarzystwa Archeologicznego (\u0418\u043c\u043f\u0435\u0440\u0430\u0442\u043e\u0440\u0441\u043a\u043e\u0433\u043e \u0420\u0443\u0441\u0441\u043a\u043e\u0433\u043e \u0430\u0440\u0445\u0435\u043e\u043b\u043e\u0433\u0438\u0447\u0435\u0441\u043a\u043e\u0433\u043e \u043e\u0431\u0449\u0435\u0441\u0442\u0432\u0430). Z kolei w roku 1864 w Moskwie hrabia Aleksiej Uwarow za\u0142o\u017cy\u0142 Imperatorskie Moskiewskie Towarzystwo Archeologicznie (\u0418\u043c\u043f\u0435\u0440\u0430\u0442\u043e\u0440\u0441\u043a\u043e\u0435 \u041c\u043e\u0441\u043a\u043e\u0432\u0441\u043a\u043e\u0435 \u0430\u0440\u0445\u0435\u043e\u043b\u043e\u0433\u0438\u0447\u0435\u0441\u043a\u043e\u0435 \u043e\u0431\u0449\u0435\u0441\u0442\u0432\u043e) <\/span><\/span>[2]<\/a><\/span><\/span><\/sup>, zdecydowanie konkurencyjne w stosunku do swego petersburskiego odpowiednika.<\/span><\/span> W tym samym roku powsta\u0142o te\u017c Towarzystwo dawnoruskiej sztuki przy Moskiewskim publicznym muzeum (<\/span>\u041e\u0431\u0449\u0435\u0441\u0442\u0432\u043e <\/span><\/span>\u0434\u0440\u0435\u0432\u043d\u0435\u0440\u0443\u0441\u0441\u043a\u043e\u0433\u043e<\/span><\/span> \u0438\u0441\u043a\u0443\u0441\u0441\u0442\u0432\u0430<\/span><\/span> \u043f\u0440\u0438<\/span><\/span> \u041c\u043e\u0441\u043a\u043e\u0432\u0441\u043a\u043e\u043c<\/span><\/span> \u043f\u0443\u0431\u043b\u0438\u0447\u043d\u043e\u043c \u043c\u0443\u0437\u0435\u0435<\/span><\/span>), stawiaj\u0105ce przed sob\u0105 zadanie zbierania i badania pami\u0105tek ruskiej staro\u017cytno\u015bci i dawnoruskiej sztuki cerkiewnej oraz narodowej<\/span>[3]<\/a><\/span><\/sup>.<\/p>\n\n\n\n
Istotn\u0105 rol\u0119 w upowszechnianiu idei zbierania, zabezpieczania i eksponowania pami\u0105tek przesz\u0142o\u015bci odegra\u0142y, pozostaj\u0105ce na styku polityki pa\u0144stwowej, dzia\u0142a\u0144 hierarchii i aktywno\u015bci spo\u0142ecznej, Towarzystwa Cerkiewno-Archeologicznie. Ich powstanie poprzedzi\u0142o powo\u0142anie do \u017cycia przy Synodzie Rz\u0105dz\u0105cym w 1865 roku Komisji dla przegl\u0105du i opisania archiwum Prze\u015bwi\u0119tego Synodu (<\/span>\u041a\u043e\u043c\u0438\u0441\u0441\u0438\u0438 \u043f\u043e \u0440\u0430\u0437\u0431\u043e\u0440\u0443 \u0438 \u043e\u043f\u0438\u0441\u0430\u043d\u0438\u044e \u0430\u0440\u0445\u0438\u0432\u0430 \u0421\u0432\u044f\u0442\u0435\u0439\u0448\u0435\u0433\u043e \u0421\u0438\u043d\u043e\u0434\u0430)<\/span><\/span>[4]<\/a><\/span><\/span><\/sup>.<\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
W og\u00f3le formalnie pierwsz\u0105 tego typu instytucj\u0105 w Imperium Rosyjskim by\u0142<\/span> Podolski diecezjalny komitet historyczno-statystyczny<\/span><\/span> (<\/span><\/span><\/span>\u041f\u043e\u0434\u043e\u043b\u044c\u0441\u043a\u0438\u0439 \u0435\u043f\u0430\u0440\u0445\u0438\u0430\u043b\u044c\u043d\u044b\u0439 \u0438\u0441\u0442\u043e\u0440\u0438\u043a\u043e-\u0441\u0442\u0430\u0442\u0438\u0441\u0442\u0438\u0447\u0435\u0441\u043a\u0438\u0439 \u043a\u043e\u043c\u0438\u0442\u0435\u0442), za\u0142o\u017cony w 1865 roku w Kamie\u0144cu Podolskim przy tamtejszym seminarium duchownym, w 1903 roku zreorganizowany w Towarzystwo Cerkiewno-Archeologiczne (\u0426\u0435\u0440\u043a\u043e\u0432\u043d\u043e-\u0430\u0440\u0445\u0435\u043e\u043b\u043e\u0433\u0438\u0447\u0435\u0441\u043a\u043e\u0435 \u043e\u0431\u0449\u0435\u0441\u0442\u0432\u043e)<\/span><\/span>[5]<\/a><\/span><\/span><\/sup>, cho\u0107 nie mo\u017cna zapomina\u0107 o powo\u0142anym do \u017cycia w Moskwie w 1863 roku z inicjatywy archimandryty Jakuba (<\/span><\/span>\u0418\u0430\u043a\u043e\u0432\u0430 (\u041a\u0440\u043e\u0442\u043a\u043e\u0432\u0430<\/span><\/span>)) Towarzystwie Mi\u0142o\u015bnik\u00f3w duchowego o\u015bwiecenia (<\/span><\/span>\u041e\u0431\u0449\u0435\u0441\u0442\u0432\u043e \u043b\u044e\u0431\u0438\u0442\u0435\u043b\u0435\u0439 \u0434\u0443\u0445\u043e\u0432\u043d\u043e\u0433\u043e \u043f\u0440\u043e\u0441\u0432\u0435\u0449\u0435\u043d\u0438\u044f), w kt\u00f3rego ramach ju\u017c w 1870 roku powsta\u0142y zal\u0105\u017cki muzeum (formalnie za\u0142o\u017cone dopiero w 1890 roku)<\/span><\/span>[6]<\/a><\/span><\/span><\/sup>. W tym miejscu warto zaznaczy\u0107, \u017ce nie by\u0142a to pierwsza tego typu inicjatywa. Idea powo\u0142ania do \u017cycia cerkiewnej plac\u00f3wki muzealniczej pojawi\u0142a si\u0119 w Rosji ju\u017c w pocz\u0105tku lat czterdziestych XIX stulecia. Zamiar taki mia\u0142 biskup wo\u0142ogodzki Innocenty (Borisow). Nie zosta\u0142 on jednak wcielony w \u017cycie ze wzgl\u0119du na rych\u0142e przeniesienie hierarchy do innej diecezji. W tym samym dziesi\u0119cioleciu Michai\u0142 Pogodin i Pawe\u0142 Sawwaitow wyst\u0105pili z pomys\u0142em za\u0142o\u017cenia publicznego pa\u0144stwowego muzeum cerkiewno-archeologicznego. Ona r\u00f3wnie\u017c si\u0119 nie powiod\u0142a<\/span><\/span>[7]<\/a><\/span><\/span><\/sup>. <\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
 Dodajmy, cho\u0107 to obszar znajduj\u0105cy si\u0119 ju\u017c poza zasi\u0119giem naszych bada\u0144, \u017ce jako kolejne powsta\u0142o w 1872 roku Cerkiewno-Archeologiczne Towarzystwo przy Kijowskiej Akademii Duchownej (\u0426\u0435\u0440\u043a\u043e\u0432\u043d\u043e-\u0430\u0440\u0445\u0435\u043e\u043b\u043e\u0433\u0438\u0447\u0435\u0441\u043a\u043e\u0435 \u043e\u0431\u0449\u0435\u0441\u0442\u0432\u043e \u043f\u0440\u0438 \u041a\u0438\u0435\u0432\u0441\u043a\u043e\u0439 \u0434\u0443\u0445\u043e\u0432\u043d\u043e\u0439 \u0430\u043a\u0430\u0434\u0435\u043c\u0438\u0438). \u0141\u0105cznie, do rewolucji, na terenie Cesarstwa za\u0142o\u017cono ponad pi\u0119\u0107dziesi\u0105t (51 lub 52) tego typu instytucji, w tym osiem na obszarze dawnej Rzeczypospolitej: Kamieniec Podolski (1865), Mohyl\u00f3w (1888), Poczaj\u00f3w (1894), z oddzia\u0142ami w \u0141ucku i W\u0142odzimierzu Wo\u0142y\u0144skim, Mi\u0144sk (1901), Grodno (1905), Che\u0142m (przed 1911), Witebsk (przed 1911) i Warszawa (1913)<\/span><\/span>[8]<\/a><\/span><\/span><\/sup>.<\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
 Oczywi\u015bcie, przy du\u017cej cz\u0119\u015bci towarzystw rozpoczyna\u0142y dzia\u0142alno\u015b\u0107 muzea. Ju\u017c w 1872 roku powsta\u0142a taka plac\u00f3wka przy kijowskiej Akademii Duchownej. Sta\u0142a si\u0119 ona zreszt\u0105 wzorem dla najstarszego z interesuj\u0105cych nas, a mianowicie Muzeum przy Bractwie Bogurodzickim w Che\u0142mie<\/a>, o czym dalej. Na ziemiach by\u0142ej Rzeczypospolitej muzea stworzy\u0142y poza tym towarzystwa dzia\u0142aj\u0105ce w Grodnie (1905) i Mi\u0144sku (1908)<\/span><\/span>[9]<\/a><\/span><\/span><\/sup>. <\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
 Musimy wreszcie wspomnie\u0107 o jeszcze jednym aspekcie dzia\u0142alno\u015bci \u015brodowisk cerkiewnych sprzyjaj\u0105cym powstawaniu muze\u00f3w. Chodzi o tzw. bractwa cerkiewne. <\/span><\/span>Odwo\u0142uj\u0105c si\u0119 formalnie do tradycji jeszcze szesnastowiecznej, 8 V 1864 roku zosta\u0142y przyj\u0119te \u201ePodstawowe zasady dla ustanawiania prawos\u0142awnych cerkiewnych bractw\u201d (\u041e\u0441\u043d\u043e\u0432\u043d\u044b\u0435 \u043f\u0440\u0430\u0432\u0438\u043b\u0430 \u0434\u043b\u044f \u0443\u0447\u0440\u0435\u0436\u0434\u0435\u043d\u0438\u044f \u043f\u0440\u0430\u0432\u043e\u0441\u043b\u0430\u0432\u043d\u044b\u0445 \u0446\u0435\u0440\u043a\u043e\u0432\u043d\u044b\u0445 \u0431\u0440\u0430\u0442\u0441\u0442\u0432), opracowane przez ministra spraw wewn\u0119trznych Imperium, P.A. Wa\u0142ujewa<\/span>[10]<\/a><\/span><\/sup>. Powstawa\u0142y w ten spos\u00f3b normy prawne dla dzia\u0142ania organizacji, o kt\u00f3rych wsp\u00f3\u0142czesna rosyjska literatura tematu pisze, \u017ce by\u0142y wyrazem zamiar\u00f3w rz\u0105du, by stworzy\u0107 na tym obszarze: \u201esi\u0142\u0119 spo\u0142eczn\u0105 zdoln\u0105 przeciwstawi\u0107 si\u0119 polsko-katolickim wp\u0142ywom, a tak\u017ce wzrostowi polskiego separatyzmu (co sta\u0142o si\u0119 nader aktualne po polskim powstaniu  w latach 1863\u20131864)\u201d<\/span>[11]<\/a><\/span><\/sup>. Tymczasem, jak si\u0119 okaza\u0142o, jedn\u0105 z form aktywno\u015bci bractw sta\u0142o si\u0119 powo\u0142ywanie do \u017cycia muze\u00f3w.<\/span> Na ziemiach by\u0142ej Rzeczypospolitej muzea brackie, opr\u00f3cz Che\u0142ma, powsta\u0142y jeszcze we W\u0142odzimierzu i \u0141ucku (zob. ni\u017cej), <\/span><\/span>Ostrogu (1910; cho\u0107 do ko\u0144ca zajmuj\u0105cego nas okresu w procesie formowania)<\/span><\/span>[12]<\/a><\/span><\/span><\/sup>,<\/span><\/span> a tak\u017ce w Witebsku (1893), Mohylewie (1897) i Wilnie (1908)<\/span><\/span>[13]<\/a><\/span><\/span><\/sup>. <\/span><\/span>Dodajmy, \u017ce \u0142\u0105cznie na terenie Imperium wed\u0142ug stanu z pocz\u0105tku 1909 roku funkcjonowa\u0142o trzydzie\u015bci pi\u0119\u0107 takich instytucji<\/span><\/span>[14]<\/a><\/span><\/span><\/sup>.<\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
 Pozostaje poruszy\u0107 jeszcze jeden zapowiedziany w\u0105tek co do okoliczno\u015bci powstawania muze\u00f3w cerkiewnych. Przypominam, chodzi o aktywno\u015b\u0107 poszczeg\u00f3lnych os\u00f3b. Wzorcowy jej przyk\u0142ad stanowi<\/span><\/span> Modest (\u041c\u043e\u0434\u0435\u0441\u0442)<\/span>[15]<\/a><\/span><\/sup>. Hierarcha ten, b\u0119d\u0105cy absolwentem kijowskiej Akademii Duchownej \u2013 co z naszej perspektywy najwa\u017cniejsze \u2013 przyk\u0142ada\u0142 du\u017c\u0105 wag\u0119 do zbierania pami\u0105tek przesz\u0142o\u015bci, na co zwr\u00f3ci\u0142 uwag\u0119 w po\u015bwi\u0119conym mu s\u0142owom (\u201e<\/span>\u0441\u0442\u0440\u0430\u0441\u0442\u043d\u044b\u0439 \u043b\u044e\u0431\u0438\u0442\u0435\u043b\u044c \u0438 \u0441\u043e\u0431\u0438\u0440\u0430\u0442\u0435\u043b\u044c \u0441\u0442\u0430\u0440\u0438\u043d\u044b<\/span><\/span>\u201d) znany badacz ruskiej\/ukrai\u0144skiej literatury i muzealnik, Niko\u0142aj I. Petrow. Nie do\u015b\u0107, \u017ce zbiera\u0142 on, to jeszcze w czasie sprawowania r\u00f3\u017cnych funkcji w diecezjach na terenie Rosji, by\u0142 darczy\u0144c\u0105 dla kijowskiego muzeum Cerkiewno-Archeologicznego. Sk\u0105din\u0105d naturalne wydaje si\u0119 wi\u0119c po obj\u0119ciu stanowiska biskupa w Che\u0142mie za\u0142o\u017cenie tam muzeum diecezjalnego i sukcesywne wspieranie jego pracy. Tak samo post\u0105pi\u0142 zreszt\u0105 Modest, gdy przeszed\u0142 na eparchi\u0119 wo\u0142y\u0144sk\u0105. W 1893 roku w\u0142a\u015bnie z jego inicjatywy stworzono Wo\u0142y\u0144skie Muzeum Eparchialne w \u017bytomierzu<\/span>[16]<\/a><\/span><\/sup>. Warto przy tym podkre\u015bli\u0107, \u017ce mia\u0142o ono wyj\u0105tkowy charakter, wykraczaj\u0105cy poza ramy plac\u00f3wki brackiej. Pomys\u0142odawca od razu bowiem planowa\u0142 stworzenie muzeum o zasi<\/span>\u0119<\/span>gu diecezjalnym<\/span>[17]<\/a><\/span><\/sup>.<\/span><\/p>\n\n\n\n
 Jak wi\u0119c widzimy, mo\u017cna m\u00f3wi\u0107 o trzech podstawowych rodzajach muze\u00f3w cerkiewnych dzia\u0142aj\u0105cych na interesuj\u0105cym nas obszarze. Klasyfikacja ta odnosi si\u0119 przy tym wy\u0142\u0105cznie do charakteru inicjatywy i zarz\u0105dzaj\u0105cego zbiorami, gdy\u017c ich profil by\u0142 z kolei bardzo zbli\u017cony. Mamy wi\u0119c do czynienia z plac\u00f3wkami powstaj\u0105cymi w zwi\u0105zku z dzia\u0142alno\u015bci\u0105: <\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
a) towarzystw cerkiewno-archeologicznych; 
b) bractw cerkiewnych, a tak\u017ce 
c) <\/span><\/span>z<\/span><\/span> pojedy<\/span><\/span>n<\/span><\/span>czym muzeum eparchialnym.<\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
* * *<\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
Pora przej\u015b\u0107 do prezentacji podstawowych informacji na temat muze\u00f3w cerkiewnych dzia\u0142aj\u0105cych na by\u0142ych ukrainnych ziemiach Korony:<\/span><\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
I. <\/b><\/span><\/span><\/span>Muzeum przy Prawos\u0142awnym Bractwie Bogurodzickim w Che\u0142mie<\/span><\/span><\/span><\/strong><\/p>\n\n\n\n
Za\u0142o\u017cone w 1882 roku, dzia\u0142aj\u0105ce faktycznie do ewakuacji rosyjskiej podczas I wojny \u015bwiatowej w 1915 roku. Zbiory uleg\u0142y daleko id\u0105cemu rozproszeniu, cho\u0107 cz\u0119\u015b\u0107, o potwierdzonej atrybucji, da si\u0119 rozpozna\u0107. Najcenniejsze rzeczy zabrali ze sob\u0105 Rosjanie, wi\u0119kszo\u015b\u0107 pozosta\u0142a w Che\u0142mie, ulegaj\u0105c cz\u0119\u015bciowo rozgrabieniu i rozproszeniu podczas wojny, cz\u0119\u015bciowo b\u0119d\u0105c przekazana do tworz\u0105cego si\u0119 muzeum gimnazjalnego i archiwum lubelskiego. Wiadomo o <\/span><\/span><\/span>plac\u00f3wce<\/span><\/span><\/span> relatywnie du\u017co ze wzgl\u0119du na istnienie do\u015b\u0107 bogatych materia\u0142\u00f3w drukowanych, w tym ksi\u0105\u017ceczki kustosza, Fiodora Korra\u0142owa z 1911 roku i sprawozda\u0144 rocznych publikowanych w czasopi\u015bmie \u201eCho\u0142msko-Warszawskij Eparchialnyj Westnik\u201d<\/span><\/span><\/span>.<\/span><\/span><\/span> Pewne materia\u0142y dotycz\u0105ce plac\u00f3wki, w tym dwie ksi\u0119gi inwentarzowe (z lat <\/span><\/span><\/span>1893\u20131906 i 1906\u20131914)<\/span> znajduj\u0105 si\u0119 w AP w Lublinie<\/span><\/span><\/span>[18]<\/a><\/span><\/span><\/span><\/sup>.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
II. Muzeum \u015awi\u0119to-W\u0142odzimierskiego Prawos\u0142awnego Bractwa we W\u0142odzimierzu (Wo\u0142y\u0144skim)<\/span><\/span><\/span>.<\/span><\/span><\/span><\/strong><\/p>\n\n\n\n
Za\u0142o\u017cone w 1887 roku przez cz\u0142onk\u00f3w tego\u017c bractwa (z okazji rozpocz\u0119cia (w 1886 roku) prac nad przebudow\u0105\/restauracj\u0105 soboru Bogurodzickiego\/Uspienskiego<\/span><\/span>[19]<\/a><\/span><\/span><\/sup>). Pierwszym jego kustoszem zosta\u0142 Omeljan Dwernickij (1838\u20131906). <\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n
Szczeg\u00f3lne zas\u0142ugi dla rozwoju plac\u00f3wki po\u0142o\u017cyli zas\u0142u\u017ceni badacze staro\u017cytno\u015bci i historii Wo\u0142ynia: Omelian Dwernickij, Wo\u0142odimir Antonowicz, Demian Gersztanskij, Daniel Lewickij czy Adrian Prachow. <\/span><\/p>\n\n\n\n
O ile si\u0119 nie myl\u0119, muzeum nie posiada\u0142o drukowanego statutu. Rol\u0119 tak\u0105 pe\u0142ni\u0142 statut samego Bractwa, w kt\u00f3rym stwierdzono, \u017ce do podstawowych zada\u0144 organizacji nale\u017cy szerzenie prawos\u0142awia na Wo\u0142yniu, realizowane mi\u0119dzy innymi poprzez dba\u0142o\u015b\u0107 o cerkiewne staro\u017cytno\u015bci, <\/span><\/span> podkre\u015blono te\u017c niezb\u0119dno\u015b\u0107 stworzenia muzeum, dzi\u0119ki kt\u00f3remu chciano szerokie warstwy ludno\u015bci zaznajamia\u0107 z pami\u0105tkami dawnej (w domy\u015ble prawos\u0142awnej) przesz\u0142o\u015bci i kultury kraju <\/span><\/span>[20]<\/a><\/span><\/span><\/sup>. W pkt. III\u2013VI statutu przedstawiono zasady dzia\u0142alno\u015bci muzeum (oraz biblioteki). W punkcie IV okre\u015blono miejsce przechowywania i zakres obiekt\u00f3w maj\u0105cych trafi\u0107 do zbior\u00f3w plac\u00f3wki. By\u0142y to: <\/span><\/span><\/p>\n\n\n\n